|
Mijn ogen werken niet goed samen. Mijn linkeroog is om mee te lezen en voor de dichtstbijzijnde détails. Met het rechter kijk ik tv en houd ik overzicht. Door beide ogen afwisselend te gebruiken bezie ik de wereld. Dichtbij en veraf: eerder de twee uitersten dan het gemiddelde, eerder naast elkaar dan verenigd. Dit fysieke gegeven, een separate manier van kijken, is van invloed op mijn werk.
Mijn werk gaat over het samenbrengen van verschillende zaken. Samenhang tussen uitersten en in persoonlijke verbanden vormen het thema van mijn werk. De zogenaamde "knopenschilderijen" markeren waarschijnlijk het begin. Ik schilderde de knoop in zijn dubbele betekenis; een warboel die ontknoopt moet worden, maar ook het tegendeel zoals de losse eindjes veter die juist vastgeknoopt worden. Uit deze knopen zijn de "kettingschilderijen" voortgekomen waarbij de losse kralen zich tot een ketting rijgen. Soms keurig geordend in een helder verband om en om geregen, soms als een merkwaardige collectie verschillende kralen; gebroken, verdeeld en opnieuw samengevoegd.
Inmiddels zijn de kralen niet alleen meer gelinkt aan de naaste kraal, maar verbinden ze zich met verder gelegen kettingdelen of gaan een relatie aan met een ander patroon. Knopen, kettingen en lemniscaten vermengen zich met weefsels op de achtergrond.
Deze ongebruikelijke verbanden betreffen niet alleen de voorstelling maar ook mijn manier van schilderen. Delen zijn afwijkend geschilderd: weelderig, exact, formeel, vettig of juist met een “schildershand”. Naast elkaar zijn al deze verschillende beeldtalen geldig. Ik wil bij het schilderen schijnbaar onverenigbare zaken samenbrengen en combineren zonder de tegenstellingen op te heffen maar ook zonder dat het totaalbeeld uiteenvalt.
Net als bij mijn vroegere knopen en kettingen; net als mijn manier van kijken.
I.L. van Haastert 2011
|